मुख्य सामग्री पर जाएँ
अँखियाँ हरि-दरसन की भूखी। कैसें रहैं रूप-रस राँची ये बतियाँ सुनि रूखी॥ अवधि गनत इकटक मग जोवत तब इनकी रुचि रूखी। अब इन जोग-सँदेसनि सुनि-सुनि ये भईं दुहुँ दिसि दूखी॥ सूरदास प्रभु के बिछुरे ये अति ही झूरति सूखी।